Down tijdens de lockdown

Down tijdens de lockdown

Sedert de uitbraak van het Corona-virus is onze wereld flink dooreengeschud. De beelden uit de ziekenhuizen waren hallucinant. We waren getuige van schrijnende taferelen. De noodkreten van bejaarden die alleen thuis waren en waar de reguliere ondersteuning wegviel. Kinderen, adolescenten en oudere mensen die in een of andere opvang hun thuis hebben en die maandenlang zonder familiebezoek bleven.
Wie stierf in een ziekenhuis kon geen afscheid nemen van zijn geliefden. Begrafenissen werden nog treuriger doordat geen enkele vorm van fysiek contact toegelaten was. Geen oprechte troostknuffel, maar enkel een troostende blik op anderhalve meter.

Door de Corona-pandemie werd in ons land de noodtoestand afgeroepen. Die leidde vanaf 13 maart tot een lockdown. Vanaf dat moment was er de constante dreiging van een onbekende vijand. De enige remedie was afstand houden. Sociaal contact werd ingeperkt om verdere verspreiding van het virus te vermijden. Een afstand van minder dan anderhalve meter betekende gevaar. Je kind, echtgenoot, buurman, collega kon de vijand zijn, want die kon het virus overbrengen. Ik schreef er toen een haiku over.

Het was een verwarrende periode, want om de haverklap veranderde de overheid de spelregels om het virus te verslaan. Deze periode was geen toppunt van goed bestuur. Veel beslissingen van hogerhand waren ronduit onacceptabel: mensen werden beboet omdat ze op een bankje uitrustten. Het concept essentiële verplaatsing leek door de (r)overheid in het leven geroepen om boetes uit te delen, niet om de sensibiliseren.

Gelukkig was er de lente. Het was een lente zonder mensen op terrasjes of zomeravonden vol live muziek. De lange, zonnige dagen brachten wel hoop. Na enkele maanden zagen we licht aan het einde van de tunnel, want er kwamen versoepelingen. De scholen gingen weer open. Je mocht meer mensen zien. Niet-essentiële verplaatsingen werden weer toegestaan. Weliswaar met mondmasker, maar we waren bereid om een deel van onze vrijheid op te offeren om erger te voorkomen. En er was de hoop dat er een vaccin zou komen tegen de komende winter.

En zie waar we nu staan: op 2 november 2020 startte de tweede lockdown. En komt het besef dat dit wel eens het begin van een reeks lockdowns zou kunnen betekenen.

Met de herfst is bovendien de somberheid van de donkere dagen binnengeslopen. Het najaar is traditioneel voor veel mensen een mentaal zware tijd door een gebrek aan zonlicht. De lockdown kan dit gevoel versterken. Je gaat best af en toe op zoek naar kleine gelukjes die het leven wat extra glans geven. Ik schreef daarover al een blog.

Meer dan ooit hebben we behoefte aan licht en lichtheid in ons bestaan. Zelf heb ik alvast wat extra lichtjes opgehangen in huis. Om de donkerte geen kans te geven.

Mag ik een warme oproep doen om licht te maken in deze donkere dagen? Niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk door zelf een lichtje te zijn voor iemand anders. Om een luisterend oor te zijn voor wie het moeilijk heeft.
En spreken we ook af dat wie het moeilijk heeft ook durft uit te spreken dat het minder gaat? Is er niemand in de buurt en heb je behoefte om te praten? Aarzel niet om dag en nacht anoniem te bellen of te chatten met iemand van Tele-onthaal (106) of de Zelfmoordlijn (1813).

We kunnen niets anders doen dan hopen dat ons leven ooit weer normaal wordt. Zelfs als alle indicatoren op rood staan en als we de moed dreigen te verliezen dan nog moeten we blijven hopen.

Om het met de woorden van Vicor Hugo te zeggen:

Hoop op morgen, en dan weer op morgen, steeds op morgen! Laat ons in de toekomst geloven.

Fast food: eten maken op 17 minuten (foodfoto inbegrepen)

Na een uitstap met de trein was ik op weg naar huis en ik had geen avondeten gepland. Dan is de verleiding natuurlijk groot om ongezond te eten of te snacken. Die impuls drukte ik snel de kop in: op vrijdagavond staat aan de frituur meestal een lange rij en ik had geen zin om aan te schuiven in het donker en dan thuis halflauwe frieten te eten.

Ik had me mentaal voorbereid om snel te koken. Naar de winkel gaan was dus uitgesloten, want ik had geen zin om hongerig in de winkel te lopen. Tijdens de autorit van het station naar huis maakte ik een inventaris op van mijn voorraad thuis.

Voorraad diepvries:

  • roze garnalen
  • prei in ringen

Voorraad berging:

  • ui
  • een blikje erwtjes
  • eieren
  • rijstnoedels
  • kruidenmengeling voor nasi goreng

Om 18 u 57 kwam ik in de keuken en vertaalde deze inventaris in het volgende recept voor 2 personen:

  • Haal 200 gram garnalen uit de diepvries en ontdooi op lage stand in de microgolf.
  • Breng een kom water aan de kook voor de rijstnoedels.
  • Snij een dikke ui in ringen en stoof in olijfolie.
  • Voeg 200 gram diepgevroren prei toe en laat even meestoven.
  • Voeg een blik erwtjes toe.
  • Kruid met nasi kruiden, peper en zout.
  • Leg de rijstnoedels in het kokend water en zet de kom van het vuur. Laat enkele minuten trekken. Giet dan af in een vergiet.
  • Breek 2 eieren en klop op met wat melk.
  • Bak een omelet van de eieren in een pan en breek met een spatel in kleine stukjes.
  • Giet de ontdooide garnalen (dooivocht afgieten) in de kom met de groenten, voeg de rijstnoedels en de eieren toe.
  • Kruid af met wat sojasaus.
  • Schep in diepe borden.

Om 19 u 14 had ik een foto van het gerecht gemaakt en zaten we aan tafel! Dit was mogelijk dankzij de voorraad die ik in huis had. Over het belang van voorraad schreef ik al een blog.

Gedachte: geluk op vrijdag

Tijdens deze tweede lockdown is het nodig om af en toe kleine gelukjes te zoeken. Er valt immers weinig te beleven: geen live muziek of theater, geen bezoekjes, geen etentjes met vrienden, …

Op een zonnige vrijdag besloot ik om een uitstap te maken. Ik nam midden op de dag de trein naar Gent (Coronaproof – want nauwelijks volk op de trein op dat ogenblik), wandelde via een tussenstop naar de Groentenmarkt in Gent en liet er een potje mosterd opvullen bij Tierenteyn. Over mosterd schrijf ik binnenkort een blogbericht.

Deze heerlijke dag leverde mij het volgende op:

  • een rustige treinrit met tijd om een boek te lezen
  • een potje lekkere mosterd
  • gratis vitamine D
  • mooie beelden van de herfst in de stad
  • een portie lichaamsbeweging (een wandeling van 9 kilometer)
  • inspiratie voor een fast food recept. ’s Avonds kwam ik thuis. Ik had geen avondeten voorzien. Toch slaagde ik er in om in minder dan 20 minuten een warme maaltijd op tafel te zetten. Hoe ik dat deed, lees je in een volgend blogbericht.

Haiku 11 november

Tijdens de novembermaand herdenken we onze overledenen.
Vandaag, op 11 november, herdenken we het einde van de eerste wereldoorlog. Tijdens de oorlog van 1914-1918 stierven ongeveer 9 miljoen militairen. Er vielen uiteraard ook veel burgerslachtoffers.

Vooral in de Westhoek vinden we zichtbare getuigen van deze oorlog. Er liggen honderdduizenden soldaten begraven op oorlogskerkhoven. De Britse overheid verkoos om de gesneuvelde Britse militairen niet te repatriëren, maar te begraven op Belgisch grondgebied. De Commonwealth War Graces Commission staat in voor het onderhoud van deze begraafplaatsen. Ze bepaalde dat de grafstenen permanent en duurbaar moeten zijn, dat ze uniform moeten zijn en dat er geen onderscheid gemaakt mag worden naar rang of stand.

Bladeren van goud – 3 v.C*

“Bladeren van goud” van de Belgische groep Buurman leverde de openingszin voor deze haiku. Tijdens het schrijven overviel me de heimwee naar een normale wereld voor Corona (v.C). Toen kon je nog je arm om iemand heen slaan bij een toevallige ontmoeting. Er was nog geen sprake van afstand houden of mondmaskers.

Poseren voor de foto. Toen kon het nog.

Op 25 oktober 2019 speelde Geert Verdickt van Buurman een wondermooie akoestische set in Geraardsbergen. Hij stelde er zijn nieuwe cd Einzelgänger voor. Hij speelde tijdens dat concert ook het nummer “Bladeren van goud”. Een maand later, op 24 november 2019, had ik voor het hele gezin kaartjes gekocht voor dezelfde set in Zottegem. Ik dacht nog: “Wat een overdaad. Twee keer hetzelfde concert zo kort na mekaar. Wie weet speelt Geert ook op de Gentse Feesten 2020. Misschien beter om tot dan te wachten.”

En toen kwam 2020 en niets liet vermoeden dat een nieuwe tijdrekening startte met een cesuur voor en na Corona. Een breuklijn tussen spontane nabijheid en verplichte afstand.

Wat ben ik nu blij dat ik in oktober en november 2020 twee keer hetzelfde concert bijwoonde. En daardoor af en toe in mijn hoofd kan terugreizen naar een wereld voor Corona.
Een wereld waar je spontaan oude bekenden kon knuffelelen en kon napraten na een concert.

*3 v.C: “Bladeren van goud” staat op de cd “Dans en Dwaal” van 2017. Vandaar de notatie 3 v.C of 3 jaar voor Corona.