Amen?
V
andaag bracht de media ons ervan op de hoogte dat een wolf in schaapsvacht die zich als goede herder voordeed het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld heeft.
H
ierbij past een moment van bezinning om even stil te staan bij de wandaden waarvoor de heilige man nooit veroordeeld is, omdat ze verjaard waren.
De schijnheilige snoeper had nochtans tot 2010 een onbevlekt parcours afgelegd, want tot enkele maanden voor zijn vijfentwintigjarig dienstjubileum was er nog sprake van geweest om zijn beeltenis te vereeuwigen op een praline.
Nadat zijn licht te fel onder de korenmaat geschenen had en de handelingen van het zeereerwaarde heilig boontje aan het licht gekomen waren, koos hij resoluut voor de vlucht vooruit. Hij besloot zijn komende verjaardagen te vieren in een bekende bierbrouwerij, maar helaas voor hem smaakte niet iedereen de walm van zijn nabijheid. In plaats van deemoedig het hoofd te buigen en een toontje lager te zingen, verweerde hij zich als een duivel in een wijwatervat tegen de akkefietjes die afvalligen hem aanwreven.
Tenslotte verplichtte zijn werkgever hem om, dik tegen zijn zin, te verkassen naar het verborgene, in casu een Franse abdij, om er zich te vervolmaken in de kunst van Gregoriaanse gezangen. Om de pil enigszins te verzachten ging de transfer naar het land dat bekend staat als de plaats waar zijn spirituele voorganger zelf graag vertoeft, gepaard met behoud van loon.
Niettegenstaande hij zwaar gezondigd had tegen de morele codex van het bedrijf, bleef hij nog jaren in de gratie gods bij zijn werkgever. Die bedekte zijn zware fout tot in 2014 met de mantel der barmhartigheid, maar moest uiteindelijk onder druk van de publieke opinie alsnog de arbeidsovereenkomst onderbreken waardoor hij zijn titels en loon verloor.
N
u is dus de laatste akte geschreven over het leven van, ik citeer HLN van 2010, een echte volksvriend.
Om een volkstoeloop te vermijden zou de man volgens VRT nieuws in alle ‘intimiteit’ begraven zijn.
Een pijnlijk eufemisme om in dit geval te zeggen: aangezien hij zich al die jaren als een beest gedragen heeft, heeft men besloten om hem in een naamloos graf te dumpen. (Hier stond eerst: om hem als een hond te dumpen, maar die vergelijking zou een belediging zijn voor de hond).
J
ournalisten kregen geen bevestiging of hij voor zijn dood de biecht afgelegd heeft en absolutie gekregen heeft voor zijn zonden.
Over zijn laatste woorden is bovendien onduidelijkheid ontstaan doordat zijn Franse broeders nog altijd struikelen over zijn West-Vlaamse tongval.
Iemand meent verstaan te hebben dat hij oprecht spijt heeft dat hij de ziel van zijn voormalig bisdom geraakt heeft.
Iemand anders hoorde hem fluisteren dat hij moedig zijn kruis zou dragen en vol vertrouwen zijn laatste reis aanvatte, omdat hij oprecht geloofde dat binnen de poorten van de hel zijn concullega’s een erehaag zouden vormen.
03/07/2026
© Hilde De Schuyteneer