Ik volgde dit jaar de opleiding Storytelling aan de Kunstacademie van Geraardsbergen. Tijdens de opendeurdag bracht ik een fabel over een vegetarische wolf.
Nu krijgt de fabel een plek op mijn website, zodat hij bewaard blijft.
De komende zomertijd neem ik even rust. Daardoor verschijnen er tot september geen nieuwe columns, maar ik schrijf wel verder aan mijn nieuwe roman.
De fabel van de goede wolf
Het was rond Pinksteren. Het bos stond zo groen als alleen een bos in oude verhalen groen kan zijn. Op alle hagen zaten verse blaadjes. In dit prachtige landschap liep Wim Wolf te dubben over een probleem, want overal waar hij kwam, hoorde hij hetzelfde: je bent een boze wolf, een bloeddorstig beest en een rover.
Hij was het beu dat iedereen hem achtervolgde en hem met de dood bedreigde: de boeren joegen hem weg. Honden blaften zodra ze zijn geur roken. Moeders maakten hun kinderen bang met verhalen over Roodkapje en de Boze Wolf of over de Wolf en de zeven geitjes.
Op een avond ging hij aan de rand van het bos op zijn favoriete boomstam zitten om na te denken. Hij dacht aan zijn neef Reynaert, die zou wel weten wat doen. Enkele jaren geleden had Wim Wolf per ongeluk een driedaagse masterclass marketing gevolgd bij Reynaert de Vos in congrescentrum De Gulzige Gans. Hij was enigszins misleid door de aankondiging van de cursus: ‘Hoe krijg je sneller je doelgroep te pakken.’ Onze wolf had technieken in gedachten over schapen vangen, maar Reynaert had het de hele tijd gehad over gevoel:
‘Het probleem,’ had Reynaert gezegd, ‘is niet je techniek of hoe goed je bent in je vak, maar welk gevoel je de mensen geeft. Marketing gaat om verhalen vertellen. Een verhaal moet niet waar zijn om te werken. Het moet alleen het juiste gevoel geven.’
Ze hadden zelfs geoefend op dat verhalen vertellen. Na die drie dagen had Wim een certificaat gekregen met twee werkpunten: meer spelen met stiltes tijdens het vertellen en niet altijd alles met zijn poten benadrukken. De wolf had zich toen afgevraagd hoe je iets kon benadrukken zonder je poten te gebruiken.
Mijmerend op zijn boomstam, was dat een behoorlijk juiste evaluatie geweest. Zijn poten zien er wel wat beangstigend uit. En in een plas water voor zich ziet hij zijn scherpe tanden blikkeren. Hoe langer hij naar zichzelf kijkt, hoe erger het brandend gevoel in zijn maag wordt. Die voelt zwaar als een steen, waarschijnlijk is dat hoe iemand zich voelt nadat die net een klein meisje en haar grootmoeder opgegeten heeft.
Hij pijnigt zijn hoofd: hoe kan hij er toch voor zorgen dat iedereen hem graag ziet?
Opeens springt hij recht. Dat hij daar niet eerder aan gedacht heeft!
Vorige week zaten er wandelaars in het bos te eten en hij was dichterbij geslopen om hen af te luisteren. Een van hen had gezegd dat hij al een hele tijd alleen maar planten at en daardoor een beter mens geworden was. De wolf had dat een belachelijk idee gevonden, maar nu hij erover denkt: als planten van die man een beter mens maken, dan kan hij een betere wolf worden als hij geen vlees meer eet. Hij neemt een drastisch besluit: vanaf nu geen schapen, geen kippen, geen konijnen meer, maar wortels en sla, met mayonaise, want hij heeft het graag vet. Of bloemkool in roomsaus.
Die nacht droomt de wolf van zijn nieuwe leven zonder boze boeren. Hij ziet kinderen puzzels leggen met zijn foto. Vooraan in de etalage van de speelgoedwinkel staan pluchen wolven met zachte oren en vriendelijke ogen. Voor het eerst kiezen kinderen een wolf als knuffel in plaats van een ingevoerde panda of koala. De wolf is al jaren kwaad op die beesten van de andere kant van de wereld die altijd voorgaan.
De wolf wordt wakker met een warm gevoel. Vastbesloten begint hij nog diezelfde ochtend aan zijn nieuw leven. Eerst eet hij een wortel. Daarna een appel. Vervolgens een halve krop sla. En ’s middags en ’s avonds hetzelfde menu. De smaak kan beter, vooral de wortels vallen wat tegen. Hij denkt dat hij misschien een andere bereidingswijze moet proberen. Raad vragen aan Karel Konijn, want die ziet hij dikwijls wortelcake eten.
Na zijn avondeten maakt hij een wandeling en komt hij voorbij een tuin vol mensen. Er branden kaarsen en de mensen staan in groepjes te lachen. Achter hen stijgt zwarte rook omhoog. De wolf sluipt dichterbij, loert tussen de haag en ziet Henri boven een open vuur hangen. Henri, zijn beste vriend, het vetste varken van boer Wauters. Iemand heeft van snuit tot staart een stok door Henri gedreven!
Wim is totaal van de kaart. De mensen die hem een monster noemen, staan hier samen langzaam een dier te verbranden. Geen enkele wolf zou ooit op het idee komen om zijn vijand te vangen, er dan een stok door te steken en hem nadien urenlang boven een vuur rond te draaien tot zijn vlees zwart geblakerd is en de smaak ervan volledig verpest is.
Als de mensen vertrekken, gooit iemand alle vleesresten in een grijze zak, knoopt hem dicht en gooit hem achteloos weg. Ondertussen voelt Wim Wolf zich echt misselijk. Niet alleen omwille van Henri, maar vooral omdat zijn darmen al die rauwkost niet verdragen.
En terwijl hij ziek tegen een boom leunt, begrijpt hij het:
Het is niet diegene met de scherpste tanden die het gevaarlijkst is.
Wel diegene met het beste verhaal.
Hilde De Schuyteneer
28/06/2026