Een kleine satire

Gisteren, 29 maart 2021, verscheen er een bericht in HLN: “Politie legt barbecue met 10 personen stil, één aanwezige (21) krijgt enkelband: “Hij gaf de inspecteurs rake klappen””. Het bericht op zich is absoluut niet grappig. De combinatie van de soms absurde maatregelen waarin we nu gevangen zitten en de politieke actualiteit leverden inspiratie voor deze kleine satire. Met dank aan Mario van de Vorst voor de eerste twee zinnen.

Baaldag of laaddag?

Heb je soms zin om een dagje foert te zeggen tegen werk en verplichtingen? De Nederlanders hebben daar het woord “baaldag” voor bedacht. Een baaldag is volgens Van Dale: ” Een dag waarop iemand geen zin heeft om te werken”. Vrij vertaald: je bent niet ziek, maar je hebt gewoon geen zin om naar je werk te gaan.

Een baaldag hoeft echter niet werkgerelateerd te zijn. Ook wie niet buitenshuis werkt heeft soms gewoon geen zin in een productief dagje. Ook wie gepensioneerd is, heeft soms gewoon geen zin in de dag die komt.

Accepteer op zulke dagen dat het eens wat minder goed gaat. Niemand is perfect. Tracht niet krampachtig te streven naar je goed voelen, want dan ga je je meestal nog slechter voelen.
Wees op zo een dag niet te streng voor jezelf en bekijk jezelf met mildheid. Wat zou je zeggen tegen een vriend/vriendin die zich een dagje niet goed voelt? Zou je zeggen: “Stop met zagen?” Tegen iemand anders zou je waarschijnlijk zeggen: “Doe het vandaag gewoon even rustig aan. Niets moet.” Zeg dat ook tegen jezelf op zo een dag.

Overweeg eens om van een baaldag een “laaddag” te maken. Een dag waarop je ongegeneerd je mentale batterijen kunt opladen.

Laaddag!

Doe tijdens een laaddag aan zelfzorg. In plaats van je schuldig te voelen omdat je niets “presteert”, geniet er eens van om jezelf op de eerste plaats te zetten.

Zelfzorgtips voor op een baaldag:

  • Maak tijd voor 3 hoofdmaaltijden. Zo krijg je weer energie om uit je dipje te geraken.
    Geen zin om te koken: bestel zonder schuldgevoel eens take away.
  • Neem de tijd voor een ontspannend waterritueel. Ga lekker in bad of onder de douche.
  • In niet-Corona tijden kun je een dagje wellness boeken.
  • Creëer thuis je eigen welllness: vernevel wat etherische olie in huis. Daar word je ontspannen en vrolijk van!
    Tip: bestel eens een etherische olie van eigen bodem. Bij Netelvuur in Oostwinkel vind je biologisch geteelde planten die na de oogst gedistilleerd worden op het bedrijf zelf. Ze hebben ook een webshop. Weet je niet wat te kiezen? Christel vertelt je gepassiondeerd alles over de verschillende geuren.
  • Doe een extra dutje in de namiddag.   
  • Laat je mailbox en gsm links liggen. Jij bent er even niet!                             

Nog wat tips om een baaldag door te komen:

  • Lees een stukje in een boek.
  • Schrijf zelf iets. Je gedachten van je afschrijven lucht vaak op.
  • Blader in een leuk woontijdschrift en doe tips op voor je eigen stekje.
  • Ruim iets op: vaak geeft fysiek opruimen ook een opgeruimd hoofd.

Alles start met een plan!

Een gezonde levensstijl met een gezond gewicht is als een bedrijf uitbouwen: je start met een plan. Je start pas op het ogenblik dat je echt zeker weet wat je wil gaan doen. Als je nog twijfelt tussen een groentenwinkel openen of een schoenenwinkel starten is het misschien een goed idee om er nog even over na te denken en de voor- en nadelen eens op papier te zetten.

Een plan zorgt ervoor dat je een duidelijker beeld krijgt van wat je wil bereiken. Je denkt na over mogelijke hinderpalen bij de uitvoering van je plan. Doordat je op lange termijn denkt, laat je je niet uit het lood slaan door kleine tegenslagen.

In de volgende blogs ga ik dieper in op een mogelijk plan en de hinderpalen voor een gezonde levensstijl. We zullen zien dat er veel overeenkomsten bestaan tussen een succesvol bedrijfsplan en een plan voor een gezonde levensstijl.

Leiden en lijden: dit was 2020

Deze foto vat voor mij het afgelopen jaar samen.
Het leek alsof we in een bootje op de oceaan ronddobberden met tientallen kapiteins. We konden alle richtingen uit, maar wat was de beste koers? We hadden altijd geloofd in de wetenschap. We hadden simpele dingen als het kompas al overboord gegooid in ruil voor evidence based wetenschap en technologie.

De kapiteins geraakten het echter niet eens. Terug naar trial and error, tegen beter weten in.
Als er dan een koers uitgezet werd, lag die vaak op ramkoers met onze fundamentele rechten en vrijheden.

Het was een jaar van missen en gemist worden. Zoals Nico Dijkshoorn op 18 december verwoordde in zijn gesproken column op Radio 1: “Ik realiseer mij zojuist dat ik dit jaar de pakketjesbezorger meer heb gezien dan mijn kinderen.”

Zelfs het woord van het jaar “knuffelcontact” heeft een wrange bijsmaak. Het woord werd gelanceerd door minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke (SP.A) tijdens een interview met Linda De Win voor Villa Politica. Vandenbroucke geeft het woord een positieve connotatie: “Ook het woord knuffelen zelf, is al een heerlijk woord. Elke letter staat daar goed. Knuffelen, dat is liefde, dat is plezier, dat is ook elkaar troosten.”

Knuffelcontact verdient geen plaats in de galerij van opbeurende of motiverende woorden. Het toont immers pijnlijk aan waar het dit jaar om draaide. Slechts met 1 persoon mag je een warm, innig contact hebben. Alle andere momenten waar behoefte is aan diep menselijk contact zijn gevaarlijk en dus verboden.

Zoals elk jaar schrijf ik in december een traditionele niewjaarswens. Vorig jaar klonk die zo:

Volgende week publiceer ik mijn poëtisch afscheid van 2020.

Down tijdens de lockdown

Down tijdens de lockdown

Sedert de uitbraak van het Corona-virus is onze wereld flink dooreengeschud. De beelden uit de ziekenhuizen waren hallucinant. We waren getuige van schrijnende taferelen. De noodkreten van bejaarden die alleen thuis waren en waar de reguliere ondersteuning wegviel. Kinderen, adolescenten en oudere mensen die in een of andere opvang hun thuis hebben en die maandenlang zonder familiebezoek bleven.
Wie stierf in een ziekenhuis kon geen afscheid nemen van zijn geliefden. Begrafenissen werden nog treuriger doordat geen enkele vorm van fysiek contact toegelaten was. Geen oprechte troostknuffel, maar enkel een troostende blik op anderhalve meter.

Door de Corona-pandemie werd in ons land de noodtoestand afgeroepen. Die leidde vanaf 13 maart tot een lockdown. Vanaf dat moment was er de constante dreiging van een onbekende vijand. De enige remedie was afstand houden. Sociaal contact werd ingeperkt om verdere verspreiding van het virus te vermijden. Een afstand van minder dan anderhalve meter betekende gevaar. Je kind, echtgenoot, buurman, collega kon de vijand zijn, want die kon het virus overbrengen. Ik schreef er toen een haiku over.

Het was een verwarrende periode, want om de haverklap veranderde de overheid de spelregels om het virus te verslaan. Deze periode was geen toppunt van goed bestuur. Veel beslissingen van hogerhand waren ronduit onacceptabel: mensen werden beboet omdat ze op een bankje uitrustten. Het concept essentiële verplaatsing leek door de (r)overheid in het leven geroepen om boetes uit te delen, niet om de sensibiliseren.

Gelukkig was er de lente. Het was een lente zonder mensen op terrasjes of zomeravonden vol live muziek. De lange, zonnige dagen brachten wel hoop. Na enkele maanden zagen we licht aan het einde van de tunnel, want er kwamen versoepelingen. De scholen gingen weer open. Je mocht meer mensen zien. Niet-essentiële verplaatsingen werden weer toegestaan. Weliswaar met mondmasker, maar we waren bereid om een deel van onze vrijheid op te offeren om erger te voorkomen. En er was de hoop dat er een vaccin zou komen tegen de komende winter.

En zie waar we nu staan: op 2 november 2020 startte de tweede lockdown. En komt het besef dat dit wel eens het begin van een reeks lockdowns zou kunnen betekenen.

Met de herfst is bovendien de somberheid van de donkere dagen binnengeslopen. Het najaar is traditioneel voor veel mensen een mentaal zware tijd door een gebrek aan zonlicht. De lockdown kan dit gevoel versterken. Je gaat best af en toe op zoek naar kleine gelukjes die het leven wat extra glans geven. Ik schreef daarover al een blog.

Meer dan ooit hebben we behoefte aan licht en lichtheid in ons bestaan. Zelf heb ik alvast wat extra lichtjes opgehangen in huis. Om de donkerte geen kans te geven.

Mag ik een warme oproep doen om licht te maken in deze donkere dagen? Niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk door zelf een lichtje te zijn voor iemand anders. Om een luisterend oor te zijn voor wie het moeilijk heeft.
En spreken we ook af dat wie het moeilijk heeft ook durft uit te spreken dat het minder gaat? Is er niemand in de buurt en heb je behoefte om te praten? Aarzel niet om dag en nacht anoniem te bellen of te chatten met iemand van Tele-onthaal (106) of de Zelfmoordlijn (1813).

We kunnen niets anders doen dan hopen dat ons leven ooit weer normaal wordt. Zelfs als alle indicatoren op rood staan en als we de moed dreigen te verliezen dan nog moeten we blijven hopen.

Om het met de woorden van Vicor Hugo te zeggen:

Hoop op morgen, en dan weer op morgen, steeds op morgen! Laat ons in de toekomst geloven.